Kon Kalimtan Mo Ako*

me

Kon kalimtan mo ako
Luyag ko mabal-an mo ang isa ka butang.

Bal-an mo man ini kon paano:
kon magtan-aw ako
sa ban-awan nga bulan, sa pula nga sanga
sang lagday nga otonyo sa akon bintana,
kon akon i-apuhap
lapit sa kalayo
ang sugakud nga abo
ukon ang kurinot nga lawas sang dungkulan,
ang tanan nga naga hakwat sa akon pakadto sa imo
nga daw ang tanan nga nagakabuhi
kaamion, iwag, mga salsalon
magagmay nga mga baroto
nga nagapalayag
padulong sa imo mga pulo nga nagahulat sa akon

A, subong,
kon amat-amat nga mag-untat ka nga palanggaon ako
Maga-untat ako sa pagpalangga sa imo, amat-amat.
Kon gulpi mo
ako kalimtan,
indi ako pagpangitaa,
kay ako magapatawad na sa imo.
Kon panumdumon mo ini nga dugay kag tipungaw,
ang hangin sang mga hayahay
nga nagaagi sa akon kabuhi, kag magtaltag ka
nga bayaan ako sa daray-ahan
sang kasingkasing kon diin may gamot ako,
panumduma, nga sa sina nga adlaw,
sa sina nga oras,
Igabayaw ko ang akon mga butkon
kag ang akon mga gamot magasipak
agud mangita sang iban nga duog.

Ugaling,
kon tagsa ka adlaw,
tagsa ka oras, nga mabatyagan mo nga nakatakga ka sa akon
nga may mabakod nga katam-is,
kon sa tagsa ka adlaw ang bulak
nagasaka sa imo mga bibig agud pangitaon ako,
a, akon palangga, akon ginaangkon,
sa akon ang tanan nga kalayo nga ina ginasumbad
sa akon wala sing ginpalong ukon ginkalimtan,
ang akon gugma nagatil-og sa imong gugma, palangga,
basta nagakabuhi ka ara ina sa imong mga butkon
nga wala nagabiya sa akon.

*lubad halin sa binalaybay ni Pablo Neruda nga “If You Forget Me”

_________

If You Forget Me

I want you to know
one thing.
You know how this is:
if I look
at the crystal moon, at the red branch
of the slow autumn at my window,if I touch
near the fire
the impalpable ash
or the wrinkled body of the log,
everything carries me to you,
as if everything that exists,
aromas, light, metals,
were little boats
that sail
toward those isles of yours that wait for me.

Well, now,
if little by little you stop loving me
I shall stop loving you little by little.
If suddenly
you forget me
do not look for me,
for I shall already have forgotten you.
If you think it long and mad,
the wind of banners
that passes through my life,
and you decide
to leave me at the shore
of the heart where I have roots,remember
that on that day,
at that hour,
I shall lift my arms
and my roots will set off
to seek another land.

But
if each day,
each hour,
you feel that you are destined for me
with implacable sweetness
,if each day a flower
climbs up to your lips to seek me,
ah my love, ah my own,
in me all that fire is repeated,
in me nothing is extinguished or forgotten,
my love feeds on your love, beloved,
and as long as you live it will be in your arms
without leaving mine.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s